Ons Genesis

Op 29 juli 1982 stichtten zes jonge meisjes in Rome, aan het graf van de H.Petrus als teken van trouw aan de paus en het verlangen om de Kerk te dienen, deze apostolische groep. Dat gebeurde onder de beschermende blik van hun stichter pater Rafael Alonso Reymundo.

Twee jaren gingen voorbij en gedurende deze tijd groeide het aantal leden binnen het werk van de Hogar de la Madre ook. Enkele van deze jonge mensen groeiden door het gebed en ontdekten hun plaats in de dienst aan God; ze kwamen tot de ontdekking dat God meer van hen vroeg: de drie missies van de Hogar te leven in totale toewijding aan Hem.

Hoe kan dit worden omschreven worden? Het was geen tieneravontuur, het was ook geen droom, het was geen spel: het was het begin van iets dat tot nu toe nog niet had bestaan maar dat we ontdekten in onze harten in de vorm van een echte roeping van God: om een zuster te zijn in de Hogar de la Madre.

Wat was er – in het licht van het geloof en met een minimale kennis van de geschiedenis van de Kerk – zo bijzonder aan om een nieuwe gemeenschap te stichten? Kon de H.Geest ons niet langer door zijn adem inspireren? Zeker niet. De vinger van God wilde deze kleine plant in zijn Kerk ondersteunen. En de plant zou spoedig vrucht dragen.

Terug naar begin

De vrucht ging bloeien

Een reis naar het buitenland zou de gelegenheid zijn om deze ontluikende vrucht te laten bloeien. Josefina Rossi, onze afgevaardigde van de Hogar in België, vroeg pater Rafael om haar land te bezoeken om de Hogar te leren kennen. Van 5 t/m 16 september 1984 vergezelden 5 meisjes hem. En het was in Brussel, op de weg naar de kathedraal van St. Gadula, dat pater Rafael begreep dat het moment was gekomen om de Dienaressen van de Hogar de la Madre op te richten. Hij stelde dit voor en sommigen van hen hadden hier al een voorgevoel van gehad.

Het ging allemaal snel. Op 22 september 1984 kozen vier van de pelgrims die naar België waren geweest, ervoor om te starten in Toledo, in een sfeer van stilte en op een weg die alleen zichtbaar was voor de ogen van God, en die we nu kennen als de Dienaressen. Twee maanden later kwam er een vijfde meisje bij die zich aansloot bij haar vriendinnen. Vier van hen behoorden tot degenen die in Rome hun eerste geloften aflegden tijdens de eerste geloften van de jeugdbeweging in Rome

(Mavisa, Ana, Reme en Conchi). Twee van deze eerste vijf zouden later deze groep verlaten om God op een andere manier te dienen.
Er bleven drie Dienaressen over die één duidelijke wens hadden: Jezus Christus volgen in een leven van volmaaktheid, zich levenslang aan Hem toewijden, maar wel volgens het charisma van de Hogar de la Madre: de bescherming van de Eucharistie, de bescherming van de eer tot onze Moeder Maria, speciaal waar het het voorrecht van haar maagdelijkheid betreft en de jeugd naar Christus brengen.

Het verbazende was dat dezelfde geest hen allen bewoog. Ze hadden geen gespecialiseerde docent aan hun zijde die hen een spoedcursus gaf in “Hoe word ik in korte tijd een religieus”? De enige leidende kracht, de enige pijl die zij allen hadden, te voelen, te leven en lief te hebben op dezelfde manier, was de H.Geest die in hun hart was uitgestort. Eenheid is een teken van de Geest, en onze eerste Zusters vonden dit wanneer zij zaken bespraken en ze tot overeenstemming kwamen bij alle onderwerpen; ze wilden graag een wit habijt dragen als uiterlijk teken van hun toewijding aan God, ze verstonden allen even goed dezelfde weg, gehoorzaamheid, armoede, kuisheid, het gemeenschapsleven....

Er waren meer dan voldoende moeilijkheden en onbegrippen van allerlei soort en zelfs pogingen om het werk te vernietigen. Maar ondanks deze aanvallen, werd de roeping tot Dienares meer en meer bevestigd, en niet alleen dat, maar er waren anderen, die vroegen om ook te kunnen intreden in deze beweging die eigenlijk nog niet eens bestond in de ogen van de mensen.

Terug naar begin

Een beslissende stap

Het jaar 1989 was cruciaal voor de Dienaressen. Na vijf jaar groei in stilte kwam het moment om een serieuze opening te maken en nieuwe grond te vinden. Pater Rafael was verhuisd naar Santander met een schriftelijke goedkeuring van de bisschop, de Kardinaal van Toldo, D. Marcelo Gonzfalex Martin, om les te geven in aardrijkskunde en geschiedenis op een hogeschool. Om zo dicht mogelijk bij hun stichter te zijn, overhandigdende zusters hun leefregel aan de bisschop van Santander. Zij werden daarbij gesteund door de passionist pater Jeremiah Rodriquez Pastrana. In die tijd was hij diocesaan afgevaardigde van de actieve religieuzen in zijn diocees. Zij gingen met hem op pelgrimage in september van datzelfde jaar.

8 September 1989, geboorte van de Maagd Maria, was een prachtige dag voor ons. De eerste drie zusters deden hun geloften voor 3 jaar voor de diocesaan afgevaardigde voor de religieuzen, die hen vergezelde, in het Huis of Onze Lieve Vrouw in Nazareth, waar zij ook “ja” heeft gezegd tot de Heer. De ceremonie eindigde om 12.00 uur. De klokken van de basiliek begonnen te luiden met uitzinnige vreugde. De Voorzienigheid regelde het zo dat het voor ons een bevestiging was dat wat we deden God welgevallig was.

De overste van de Fransiscanen opende voor ons het Huis van O.L.Vrouw zodat wij er het Angelusgebed konden bidden. We werden overspoeld met vreugde en onze vreugde groeide steeds meer toen de overste kwam toen we aan het lunchen waren en ons mededeelde dat, als we dit wilden, hij het huis van O.L.Vrouw voor ons zou openen, voordat het geopend zou worden voor alle publiek, zodat we konden doorgaan met zingen en bidden. Hadden we nog meer kunnen vragen? Het was een speciale glimlach van Onze Moeder voor de gehele Hogar. Wij, die het geschenk zijn dat de Heer wenst te geven aan Zijn Moeder, werden bij haar in haar huis ontvangen op de dag van haar verjaardag. Wij waren het niet die een gift gaven aan haar, maar Zij was degene die een geschenk aan ons gaf.

Toen we terugkeerden van onze pelgrimage naar het Heilige Land, gingen we leven in Zurita (Cantabria). In die tijd waren we met 6 zusters en twee kandidaten. We leefden deze jaren temidden van moeilijkheden en tegenslagen maar met een immens geluk, dat ver boven al het andere uitsteeg. We hadden het privilege om de eerste momenten van de stichting van een gemeenschap in de Kerk te beleven, en ervoeren, als een zegel dat grotere zekerheid biedt, het kruis van de Heer.

De Kerk geeft ons officiële erkenning

Terug naar begin

De Kerk geeft ons officiële erkenning

In augustus 1993 kwamen een aantal van onze Italiaanse vrienden terug van een pelgrimage van Cascia waar het ongeschonden lichaam van de H. Rita is te bezichtigen. Ze waren vol enthousiasme over de bedevaartsplaats. Toen ze bemerkten dat de zaken steeds moeilijker werden voor ons, vertelden ze ons: de H. Rita van Cascia is de patroonheilige van de onmogelijke dingen. Ze zal jullie geven wat jullie vragen, maar je moet haar enige tijd gunnen. Dat deden we, met de belofte dat we een pelgrimage zouden maken naar Cascia als ze voor ons kon verkrijgen waar we om vroegen.

We gaven de H. Rita anderhalf jaar, wat zou eindigen in maart 1995. We baden, en we wachtten.....En de nacht veranderde in de dag op de meest simpele manier die denkbaar was.

Onze broeders, de Dienaren die priesters en broeders zijn, waren in die tijd in Priego (Cuenca ). De parochiepriester, pater Eusebio Buenda, was hard op zoek naar religieuze zusters die een klein tehuis konden runnen met acht bejaarden. Toen de burgemeester de parochiepriester vroeg om enkele religieuzen te zoeken, vertelde de priester hem dat hij naar Lourdes zou moeten gaan om een wonder af te smeken. Het was op dat moment dat wij in beeld kwamen.We werden door O.L.Vrouw geleid omdat de dag dat pater Eusebio zijn verzoek indiende 16 juli was, feestdag van O.L.Vrouw van de berg Carmel. Dit is de voorspraak van O.L.Vrouw ons zeer dierbaar is omdat we in de Hogar allen delen in de Karmelitaanse spiritualiteit.

Vanaf dat moment af opende het diocees van Cuenca de deuren voor ons; en we presenteerden de statuten van de Dienaressen aan de bisschop, Don Jos Guerra Campos. De H. Rita heeft niet tot het laatst gewacht: zelfs maanden voor de deadline, op 8 december, hoogfeest van de Onbevlekte Ontvangenis, stelde Mons. D. Jos Guerra het decreet op voor canonieke oprichting als een publieke organisatie van Gelovigen, Religieus instituut in Oprichting. We twijfelen er niet aan dat Mamie, de ziel die zich gheel opgeofferd heeft voor de Hogar de la Madre en die vier maanden daarvoor was gestorven, een grote rol heeft gespeeld in de goedkeuring van de oprichting.

Terug naar begin

De Heer zegent ons

En sinds die tijd is onze weg hetzelfde geweest als vanaf het begin: trouw zijn aan God door onze roeping in volle overgave te leven in de Heilige Kerk, ervan overtuigd zijn dat we deel uit maken van een werk dat niet van ons is maar van Hem en dat wij de plicht hebben om deze schat te bewaren en te verspreiden, een schat die aan ons is toevertrouwd in aardewerken vaten. Onze onvolmaaktheden hebben de hand van God niet tegengehouden, die zo goed is geweest om deze kleine plant te blijven zegenen door ons nieuwe zusters te sturen.

We beleven intense momenten, momenten van genaden van God. Alles wat we ooit hebben gewenst is te leven met deze geest van de stichting, zonder het oorspronkelijke vuur te verliezen. We zijn allemaal van waarde voor de Heer, hoe onwaardig we onszelf ook voelen. We zijn allemaal van waarde voor Hem op de treden van de trap waarvan Hij naar de zielen wil afdalen. Het is de liefde van God die ons samen brengt in dezelfde religieuze familie om dezelfde levensregel te leven.


Degenen die in de afgelopen tijd zich geroepen voelen door God om deel te nemen als leden van het geschenk dat de Heer aan Zijn Moeder wil geven, met grotere perfectie, komen samen om de Dienaressen te vormen van de Hogar de la Madre. We plaatsen onszelf onder de moederlijke bescherming van Maria om zo de heiligheid te bereiken door het volgen van Christus, in de Kerk. En we hebben als onze missies:

De verdediging van de Eucharistie, de verdediging van de verering tot onze Moeder, speciaal in haar maagdelijkheid, en de jeugd naar Christus te brengen.

(Eerste regels van de statuten van de SHM) Siervas del Hogar de la Madre

Terug naar begin

Onze missies

- We hebben de missie ontvangen om de Eucharistie te beschermen als de liefdesschat van onze bruidegom Jezus Christus. En daarom verbinden we ons met een belofte om de Eucharistie te beschermen en zonodig met ons leven.

- Maria is ons Voorbeeld, Moeder en Lerares. We voelen haar aanwezigheid heel dichtbij. Ze leeft met ons. We doen ook een vijfde gelofte om al haar voorrechten en diensten te verdedigen in en met ons leven, met name haar maagdelijke integriteit.

- De jeugd naar Christus brengen is ons voornaamste maar niet ons enige apostolaat.

De enige weg die we gebruiken om jonge mensen dicht bij Christus te brengen is door hen in contact te brengen met de Eucharistie en met de Maagd Maria. We proberen onszelf ook te laten groeien in de moeilijke taak van Spirituele Begeleiding om hen te helpen met hun beslissing wat God graag met ieder van hen voorheeft.

Terug naar begin

Onze Spiritualiteit

- De Siervas (Dienaressen) van de Hogar de la Madre leven een spiritualiteit van identificatie met Jezus Christus en omvorming in Hem, vanuit de schoot van de Maagd Maria.

- We hebben ook een spiritualiteit van heiliging. Met andere woorden, we streven ernaar dat onze ziel een heiligdom is alleen voor God. ...waarin de verbondenheid met onze Heer en Maria wordt gerealiseerd, waar Zij haar troon kan vestigen, haar schatten kan verspreiden en wonderen van genade kan bewerken.

- Verder zal de Dienares zich beschikbaar stellen om een geschenk te worden van onze Heer aan Zijn Moeder. Onze Moeder is voor ons een model van het geschenk van de Heer en om deze reden moeten wij haar innerlijke houding van zelfgave, naastenliefde en overgave in de handen van God imiteren.

- We kennen de Karmelitaanse spiritualiteit. Dat is de eenheid met God door middel van de “leegten” van St. Johannes van het Kruis, zodat we een uitstraling mogen zijn van de glorie van God. Deze leegte van onszelf gaat over onszelf vullen met God, Hem in ons laten werken. Een andere dimensie van deze spiritualiteit is om in vertrouwen te leven, in overgave, altijd bereid om te gaan waar de Heer ons naartoe wil leiden door onze gehoorzaamheid.

- De Dienaressen van de Hogar de la Madre zijn een spirituele familie die niet wordt gedefinieerd door de werken maar door diens wezen, in overeenstemming met het charisma in de Kerk.

Terug naar begin

Onze karakteristieken

De Dienaressen proberen er alles aan te doen om de volgende eigenschappen uit te stralen:

- ware vreugde
- eenheid met onze zusters
- intense liefde voor de Kerk

Terug naar begin

Leven in de communiteit

Het gemeenschapsleven , dat een voorafbeelding is van de stad van hemel en de glorie van de opstanding, is essentieel bij de Dienaressen. Ons einddoel is niet onszelf, maar de Kerk en alle mensen.

Onze gemeenschap, Cenakel van Naastenliefde, moet worden opgebouwd door de adem van de Heilige Geest and de moederlijke bescherming van de Maagd Maria. De atmosfeer waarin het leven in de gemeenschap groeit is dat van naastenliefde die laat zien dat we een broederlijke gemeenschap zijn en een communiteit van liefde.

Een van de voornaamste zaken in onze communiteit is de stilte, wat niet betekent alleen maar stil te zijn door onszelf leeg te maken, maar om te luisteren naar God en ons meer met Hem te verenigen. De Dienaressen blijven stil vanaf de tijd van de Vespers in de avond tot de volgende morgen na het morgengebed. Tijdens de maaltijden lezen we geestelijke lectuur en daarnaast is er een half uur tijd voor om zelf iets te lezen.

Iedere morgen hebben we een uur van stille aanbidding met het Heilig Sacrament en een half uur in de avond. We bidden de rozenkrans iedere dag, en op feestdagen van onze Gezegende Moeder en de avond ervoor, bidden we deze meer plechtig. Donderdagnacht, hebben we beurtelings aanbidding voor het Heilig Sacrament, onszelf verenigend in het lijden van Jezus Christus in Zijn Lijdensweg. Zo proberen we ook, waar we ook zijn, deze aanbidding in de parochies weer te promoten of op te zetten., met de overtuiging dat God leeft en dat het effectief is, en dat het de mensen op deze manier doet bekeren. Onze voornaamste taak is om iedereen, van kind tot volwassene, weer tot de aanbidding van de Eucharistie te brengen. De Heer zal voor de rest zorgen. Iedere maand hebben we een dag retraite en ieder jaar doen we Geestelijke Oefeningen in eenzaamheid en stilte.

Hoofd menu (español)– Wie zijn wij? - Dienaren - Dienaressen - Volwassenen - Jeugd - Sticher - Beknopte geschiedenis